Sevgi pınarından akarken bakış,
Ruh onunla olur nakış;
Her nakış kalpte olur bir akış,
Her akışta Samediyet nuru tutar alkış.
Ey kalbinde figanını sunan,
Ey gönlünde nazarını kuşanan,
Ey ruhunda bakışını takınan,
İlahi ülfetle destur edinir utanan.
Şefkat dili içinde içini remz eder,
Bakışında nakşını fehmeder,
Kelamında deryanı seyreder,
Her seyirde tutunur semaya her bir yer.
İşte ülfetinle içimi ısıttı ilahi bakış,
Bu bakışla indimde edindim yağış;
Yağmur misali yağdı yaz kış,
Doymam suya, sakın kesilmesin akış.
Yaz kış demeden yanar gönül,
İçinde yeşerir bir narin gül;
Gülün yaprakları misli bülbül,
Öter yüceden yüceye, nefsi eder kül.
Şefkatle besledim içimdeki narı,
Gürledi gürledi, titretti yeri, eritti karı;
Suyu işte mest etti gönlü, gördün o arı,
Arlanınca alev, işte o an bulur aziz yarı.