Kelimeler tükenince artık, sadece gönül konuşur.
Gönül konuştukça ruh dinlenir.
Diyebileceğin lafızlar boğazda düğümlenir.
Artık ne sevgi ne de nefret dizimlenir.
Sırf ve som olarak dona kalır, yığılırsın.
Artık gözyaşlarını bile donduruverirsin.
Zevklerinin zevkliğini yitirdiğini seyredersin.
Ağzındaki şekerin tadını kaybedersin.
Belde kuşanan kemer bile belini sıkmaz olur.
Çünkü tüm hisler hisliğini yitirmiş olur.
Artık beden ölü olur, ama ruh içinde durur.
Felçli gibi sağa sola bakar, ama kımıldayamaz olur.
Çöker olduğu yere ve Rab’den rahmet eli bekler.
Ruhunu teslim edip o halin sona ermesi için rica eder
Ama bir de düşünür ki geride eser yok ki ölümsüz eder.
Sadaka-i cariyesini bitirsin diye tekrar ümit eder.
Bitirecek öyle gidecek diye, ümit alıp önüne döner.
Utanır Rabb’inden ve ona sığınır, kendine döner.
Kendinden kendine inerken nefsini teslim eder.
Nefsinin tezkiyesi ile arınıp özüne rücu eder.