Bir Yolculuğun Başlangıcı
Bu bir not değildir sadece… Bu, bir başlangıçtır. Bir uyanıştır. Bir davettir. Özel ders diye başlayan, aslında insanın kendine açılan bir kapıdır. Ders şudur: “Sıfır gibi çözün.” Yani yokluğa yaklaş, benliğini erit, yüklerinden arın… Çünkü hakikat, dolu olana değil; boş olana iner. Okumak burada başlar. Ve okuma, ruh hâline göre şifa olur.
İnsanı insan yapan irfandır. Bilgi değil sadece… Bilginin içten geçerek hâle dönüşmesi… Bilmek değil, olmak… Çünkü insanı insan yapan bilgi, kitapta duran değil; kalpte yaşayan bilgidir. Peki nedir bu bilgi? Nedir tedavi? Sevgi midir, sevmek midir? Yoksa sevilmek midir?
Her şey “Oku” ile başlar… Ama bu okuma harfleri değil, hakikati okumaktır. Herkes okur, fakat herkes anlayamaz. Anlam çoğu zaman parçalanır, dağılır. Çünkü bilgi çoktur ama hakikat tektir. Herkes bir şey bilir, fakat bilenlerin içinde binde biri hakikate dokunur.
Nasıl ki her doktor aynı değildir… Bin doktor içinde biri gerçek şifayı verir. Çünkü onun yöntemi vardır, hâli vardır, hikmeti vardır. Diğeri bilgiyle tedavi eder, o ise hâliyle iyileştirir. İşte okuma da böyledir. Herkes kitap okur ama herkes şifa bulamaz.
Peki kitap nasıl okunur?
Sıfırın da sıfırı vardır…
0000…
Bu, yokluğun derinliğidir. İnsan kendini sıfırlamadan hakikati anlayamaz. Okullar öğretir, yüksek öğretim geliştirir; ama ilim sadece öğrenmek değildir. İlim, insanın kendini tanımasıdır. Bilim dışı aydınlatır, ilim içi…
Bilgin olsun istedim… Çünkü bu yol kısa değil. Yarınlara doğru uzanan bir yolculuk bu. Ve bu yolculukta herkes kendi kadar yürür. Allah yar ve yardımcınız olsun.
Bir söz vardır… Bir kardeşin dilinden dökülen bir hakikat:
“Git… Ayakkabını giy ve yola çık. Yolu gez ki beni tanıyasın.”
Yani demek ister ki: Yaşamadığın şeyi anlayamazsın. Görmediğini bilemezsin. Sormak yetmez, yürümek gerekir. Çünkü bilgi, yürüyenin ayağında olgunlaşır.
Çok okuyan mı bilir, çok gezen mi?
Aslında hakikat şudur: Okumayan gezse de anlayamaz, gezmeyen okusa da derinleşemez. İkisi birleştiğinde hakikat görünür.
İnsan bir yolcudur…
Ve bu yolculuk dışarıdan içeriye doğrudur.
Nasip olursa, Allah izin verirse; bu yolun bir kitabı yazılacak. Çocuklara, yarınlara… Ruhun ne olduğu, evliliğin nasıl olması gerektiği, kaderin mi yoksa seçimin mi ağır bastığı… İnsan seçer mi, yoksa seçileni mi yaşar?
İnsanı insan yapan bilgidir… Ama bu bilgi çoğu zaman dertlerle gelir. Hayat öğretir. İnsan acıyla yoğrulur, tecrübeyle pişer.
Herkes bir yolda yürür…
Ama herkes aynı yere varmaz.
Ya gül olursun…
Ya arı olursun…
Ya da bal…
Gül kokar ama kendini bilmez.
Arı çalışır ama neye hizmet ettiğini fark etmez.
Bal ise özdür… Hakikattir…
Kılavuzu karga olanın varacağı yer bellidir. Çünkü yol, rehbere benzer. Rehberin neyse, varacağın yer de odur.
Çiçek çoktur ama gül başkadır…
İnsan çoktur ama insanlık azdır…
İnsan yanar… kül olur…
Sonra rüzgâr savurur… hiç olur…
Ama Allah’ın yazdığı silinmez. Güneşe mektup yazılmaz… Yazılsa da kalır. Çünkü hakikat silinmez, sadece üstü örtülür.
Hayat uzun bir hikâyedir…
Sayfalar çoktur…
Ama her insan kendi sayfasını okur.
Bu yüzden önce kendini kurtar…
Okumayı öğren…
Dinlemeyi öğren…
Ve en önemlisi, öğrenmeyi öğren…
Sonra öğret… Ama hâlinle öğret.
Çünkü İslam güzel ahlaktır…
Ve bu din sevgi üzerine kuruludur.
Başında da sevgi vardır…
Sonunda da…
Sevmek için geldik…
Sevilmek için…
Ve en sonunda anlamak için…