264) SEYİRSİZ SEYİRİN MERKEZİNDE İNSAN
Bir seyir ki merkezinde insan var. Bir seyir ki odağında insan var. Bir seyir ki buna “seyirsiz seyir” denilmiştir. Seyirsiz seyir, gözün gördüğünü değil, kalbin seyrettiğini işaret eder. Bu, “Ben”in ortadan kalktığı, seyrin seyredilene dönüştüğü makamdır. Akıl bunu kavrayamaz. İdrak bunu derk edemez. Akıl, sınırların aracıdır; ama bu seyir, sınırsızlığın sahasıdır. Burada akıl susar, kalp … Devamını oku… 264) SEYİRSİZ SEYİRİN MERKEZİNDE İNSAN